Eerst maar even een paar algemene dingetjes die me te binnen schieten, die misschien de wat lauwe reacties kunnen verklaren:
- het valt op dat de plaat beter wordt na meerdere keren draaien, is ie dan toch te weinig catchy om op het eerste gehoor te pakken? Bijvoorbeeld the Manual heeft dat catchy wel, net als Meet my girl and The Dawnbreakers.
- midtempo van veel nummers verhindert dat nummers duidelijk van elkaar afwijken op eerste gehoor
- eerste 3 nummers zijn naar mijn smaak niet de beste of meest toegankelijke van de plaat.
- hoewel muzikaal uitstekend gespeeld wordt,voelt het toch aan alsof iedereen op safe speelt; toch te perfectionistisch? Dit is denk ik het gebrek aan een scherp randje waar ook sommige recensenten het over hebben. Ga af en toe toch uit echt los, denk ik soms ook; geef die extra roffel, die extra schreeuw, die ‘in your face’ gitaarsolo.
- de zang van Patrick past naar mijn smaak niet altijd goed bij het geluid van de band en komt soms simpelweg kracht tekort om overeind te blijven bij het geweld van de rest van de band.
- de rustige nummers kunnen niet zo goed boeien als het meer uptempo werk.
Ik weet t ook niet, maar nogmaals, ik probeer te bedenken wat de lauwe reacties van de pers kan verklaren. Mijn eigen mening is dat het een geweldige plaat is, maar dat zeg ik natuurlijk alleen maar omdat het vrienden van mij zijn!

Om recht te doen aan alle moeite die de heren in de CD gestopt hebben wilde ik nog een review van ieder nummer afzonderlijke geven, dus hier gaatie dan, maar voordat t zover is wil k nog maar s de sterke punten van de band als geheel noemen, om (weer) in de juiste stemming te komen:
- het totaalgeluid van de CD is fantastisch, het klinkt allemaal bijzonder professioneel.
- de gitaar arrangementen zijn wonderschoon
- t samenspel van bas en basedrum gaat perfect synchroon; de mannen zijn duidelijk op elkaar ingespeeld – de teksten en zangmelodieen van patrick zijn van grote klasse

Review per nummer:
Blind Spot: Op zich ok, maar dit is naar mijn mening niet de sterkste opener. Te veel The Police om echt serieus te nemen. Refrein ook wat weinig opvallend. Het geluid van de band staat natuurlijk gelijk als een huis, maar vind dit toch een merkwaardige keus voor het eerste nummer van de CD; het is toch de eerste kennismaking met de band. Misschien was een catchy nummer beter geweest?
Piece of me: raar ingetogen begin zet je (wederom) op het verkeerde been, leuke tekst van patrick die doet denken aan Written for me van Vivid Black. Mooie tussenstukken met slappende bas en krachtige drums van Anton. Krachtig einde is ook mooi.
Hit from the hips. Een nummer dat zijn geheimen past prijsgeeft na meerdere keren draaien. Prachtig samenspel tussen bas en drum in de coupletten, grote klasse! Het Ska stuk voelt vreemd aan voor de band, bijna als een parodie, en werkt daarom bevreemdend voor de luisteraar. Bevreemdend is ook de overgang naar het tweede stuk van het nummer, de noodzakelijke break komt wat geforceerd over en het laatste deel van het nummer staat mede daardoor compleet los van eerste deel. Daardoor is het nummer uiteindelijk teveel fragmentarisch naar mijn smaak – waarom niet twee nummers van gemaakt? Het eindstuk op zich is bijzonder mooi met de typische akkoordenopeenvolgingen waar Patrick patent op lijkt te hebben.
The Manual - yes! Dit is Herb’s (…) op zijn best. Mooie melodieen, lekker in t gehoor, staat als een huis, geen overbodige fratsen. Niets meer aan doen en wachten op die hitnotering op 3FM.
Do it right. Da’s een lastige. Op zich zijn de refreinen ijzersterk, de gitaren lekker droog en daarom bijzonder krachtig. De coupletten zijn ook erg mooi, maar toch krijg ik het gevoel dat het nummer niet de som der delen is, kan niet goed uitleggen waarom niet eigenlijk. Strawbery fields intro is overigens erg leuk bedacht en sterk uitgevoerd inclusief krassende plaat (hoe??), vraag me ook af of hier nog een draadje naar de titel van het nummer achter steekt?
My Everybodys friend. Erg mooi liedje, maar wel blijkt bij dit nummer maar weer s hoe moeilijk het is om rustige nummers te maken die echt pakken en blijven boeien van begin tot eind. Ik denk dat een band met een vergelijkbare sound zoals Radiohead er op dit soort momenten in slaagt een nog intiemere sfeer te creeren, alsof de band in je kamer staat te spelen, vooral door nog meer dynamiek en rust erin te brengen. De opbouw in de solo met de extra drumroffels is dan weer heel mooi bedacht.
Meet my girl. Wederom een topper van de band. Begin pakt je gelijk beet, prachtige couplet met leuk ritmische spel tussen bas en drum, en dan een heerlijk voluit refrein. Zeer mooi geluid van de toms overigens. Coupletten bouwen de spanning goed op en als de ontladen dan komt met het refrein werkt het explosief, vooral als Anton voor het laatste refrein een extra drumbreak inbrengt; meer van dat zou ik zeggen!
The Dawnbreakers. Perfekte volger van Meet my girl. Dit is een band met power! Ook past de manier van zingen van patrick uitstekend bij het bandgeluid. Melodie en structuur van het nummer zijn goed als altijd. Krijg wel het gevoel dat ritmische mogelijkheden van de rif niet volledig benut worden, vooral niet door de drums die voornamelijk strak blijven doorhakken. Wel knap om zo strak te spelen, Anton! Gitaargeluid in refrein is iets te wijd naar mijn smaak, waardoor de kracht van het nummer tekort wordt gedaan, maar ja, da’s smaak. Al met al een topper die schreeuwt om meer van dit soort nummers.
Sugar in the tank. Tja, dit is dan een moment dat ik denk, jammer van dat gas terug, zeker als het nummer na the Dawnbreakers volgt op de plaat. Wel erg leuk is het gebruik van de piccolo snare. De ingetogen afbouw van het nummer is ook mooi gedaan.
Break down. Ook weer een heel mooi nummer wat rustig begint met mooie breekbare zang, in weerwil van de tekst. Dit is de ‘Radiohead’ intimiteit die ik bedoelde bij My everybody’s friend. Mooie opbouw naar een krachtig climax om vervolgend langzaam weg te sterven. Mooi einde van een hele mooie, volwassen en volwaardige plaat.

Goed gedaan mannen! Ik ben fan!

Gorris

ps. Krijg ik nou weer een bonustrack?

tja dat komt ervan natuurlijk, schrijf je een recensie van de CD van Herb’s Excellent Adventure (rare bandnaam trouwens) waarin je wat opmerkingen maakt over een zanger die af en toe niet goed tot zijn recht lijkt te komen, een gitaargeluid dat af en toe TE ruimtelijk klinkt, en een basist die het soms ietsje te zwaar neerzet, krijg je per kerende post het nummer ‘Right across the room’ om je oren…

..en wat blijkt?

Hier valt t dan allemaal op zijn plek: dit is nou een nummer wat gebouwd lijkt om de zang van Patrick heen, in plaats van andersom. Basist Marco speelt heerlijk losjes, huppelend en met veel dynamiek, waardoor ook de drums van Anton de ruimte krijgen voor subtiele ritmische accenten die er anders vaak niet is. Over drums gesproken, zei ik iets over drums die meer zouden kunnen opzwepen? Ok, ok, ik zeg al niets meer . En Danny dan? Hier klinkt ie weer bijzonder mooi, met overtuigend meer ballen dan echo. Ik volg die bursche nou zo’n 20 jaar als gitarist, maar zo bluesy als op 1:56, en zo Brian May als in de eerste climax van het nummer heb ik hem nog nooit gehoord. Knap, als je zoveel variatie in je spel kunt leggen.
Wat verder opvalt, is dat in dit nummer Herb’s Excellent Adventure (ja, rare naam) enigszins klinkt als Vivid Black, iets wat ook al ietwat te horen viel op Blind Spot. Geen wonder natuurlijk, met 2 voormalige leden, en bovendien een compliment van jewelste natuurlijk! .

Valt er dan helemaal geen kritiek meer te uiten? Nou, als er iets is, dan is het de wat al te traditionele ballad-met-climax opbouw van het nummer. Je hoort ze denken, die lui van Herb’s Excellent Adventure (rare bandnaam toch);… wat, wij klinken als November Rain?? Hier heye-je November Rain, Sigrid!

Tot slot, Herb’s Excellent Adventure (raaaarrrrrrr) , bedankt voor de mooie bonustrack!
Gorris

Jongens, wat een leuk plaatje hebben jullie gemaakt!

Beste nummers:
Meet my girl, the dawnbreakers, the manual.

Beste persoonlijke moment:
Marco: coupletten van Meet my girl, als je de ‘1′ de ‘1′ laat en heerlijk losjes speelt
Anton: intro van de Dawnbreakers; meer van dat! Gvd!!!! Laat horen wat je kan!
Patrick: “a love on higher levels than blueberry hill” yes, wie wil dat niet? Mooie teksten weer kerel.Danny: intro van the manual, is uniek herkenbaar….maar de rest van de plaat is ook best goed hoor

“Wat zou ik zeggen als ik producer was”; oftwel, in de categorie “doe er je voordeel mee en vat t vooral niet persoonlijk op”:
Danny: ruimtelijk geluid gaat soms/vaak ten koste van power, voelt soms teveel als ’90’s weetjewel (refrein dawnbreakers is een goed voorbeeld)
Patrick: zorg dat je altijd klinkt als het hart van de band, soms lijkt het alsof je er beetje erbuiten staat , volgens mij wat ook OOR bedoelt; de coupletten van The Dawnbreakers laten zien hoe het kan…
Anton: misschien vaker niet in half time om t zaakje wat meer op te zwepen? Geef die moeder***ers van jetje!Marco: je legt de basis soms wel heel zwaar neer; misschien vaker meer lucht erin? (zie goeie punt hierboven)

hoe dan ook, waar het om draait:
dank vrienden voor een hele mooie plaat!

Omdat ik weet dat Danny de cd heeft geproduceerd let ik extra op het geluid. Het geluid is prachtig. Klinkt goed op stereo, iPod en zelfs over de speakers van mijn PC. Mooi helder geluid, goed in balans, maar vooral onopvallend goed. Het klopt als een bus en voegt heel subtiel iets wezenlijks toe aan de muziek. Grote klasse.

Wat op valt aan het geluid zijn ook de briljante gitaar partijen van Danny. Zijn herkenbare eigen geluid en stijl geven de cd karakter. Ondersteunt door een even degelijke als muzikale ritmesectie vormen de gitaarpartijen samen met de zang van Patrick het hart van de cd. Patrick is gestopt met mooi zingen en klinkt daarom prachtig. De cd onderscheidt zich van ouder werk door het weglaten van fratsen. En terecht! Dat de mannen kunnen spelen weten we wel. Om dat te waarderen hebben we geen twintig breaks in een nummer met een lengte van tien minuten nodig. Toch kan het soms nòg wat minder naar mijn smaak.

Het titelnummer van de cd is bijna het beste nummer van de plaat. Als het niet zo fucking veel op ‘So Lonely’ zou lijken zou het geschikt zijn om de top 40 te bestormen. Of misschien juist wel. Om dezelfde reden. Het is minstens zo interessant als het nummer van de Police en de break vlak voor het refrein is geniaal. ‘Hit From The Hips’ is ijzersterk. Hoe vaker ik het nummer luister hoe beter ik het vind. Zelfs al is de melodie in het tussenstuk van het nummer iets meer mineur dan ik kan verdragen. In dit nummer zit alles wat nodig is om het een klassieker te maken. ‘The Manual’ is het nummer dat ik al het beste kende. Het stond ook op een vorige release van de band. Een fijn nummer met een excellerende Danny. ‘Do It Right’ begint met een kort intro dat van The Beatles had kunnen zijn. De lopende baspartij van Marco onder het refrein is prachtig. ‘Meet My Gril’ is het bewijs dat Herb’s Excellent Adventure volwassen is geworden. Het mocht ook wel een keertje . Een nummer van wereldklasse.
Het mooiste nummer van de cd staat aan het eind. ‘Break Down’ is een heel mooi liedje zoals ik ze ken van Another Baby. Patrick op zijn best. Hoewel het gevaar bestaat dat de band de schoonheid van het lied tekort doet, gebeurt dit niet. In tegendeel.

Deze band moet hard aan de slag om meer nummers te produceren die het niveau van deze cd halen. Hoewel de eigen stijl van Herb’s Excellent Adventure duidelijk overeind is gebleven zijn de composities een dikke klasse beter dan voorheen. Daar moet je tijdens een optreden niet teveel ‘oud werk’ doorheen spelen, dat leidt alleen maar af. Ga door mannen! Met mooie liedjes maken!

PS ben begonnen met videomontage. Ies Leuk!