Ghosts Of My Life: 30-09-2009
Herb’s Excellent Adventure
P3 Purmerend, 25 september 2009
Bloed, zweet en tranen. Maar vooral heel veel tijd en moeite zijn er gestoken in het maken van de nieuwe cd van Herb’s Excellent Adventure. En nu mag de wereld eindelijk kennis maken met de boreling. Vandaar een feestelijke viering in Purmerend, de bakermat van dit illustere viertal, dat een niet te versmaden cd aflevert.
En zodat we er niet omheen kunnen speelt de band eerst als hun eigen voorprogramma in de foyer een akoestische set van een minuut of veertig. Het is iets te gezellig kennelijk, want er wordt veel gepraat, iets dat bij een versterkt concert al niet fijn is, maar bij deze rustige set is het des te storender. Als zanger Patrick Oxsener het woord aan gitarist Danny Rosendahl geeft wegens een technisch mankement, laat deze horen dat hij liever speelt dan praat en zet samen met Marco Strikkers (bas) en Anton Leijdekker (drum) met een flinke knipoog Sandy (John Travolta – Grease) in, dat moeiteloos over gaat in …why, oh why… Sandman, waarna de vette Metallica riff volgt.
Marcel Kapteijn komt ook nog een moppie meezingen. Four Seasons In One Day. Een mooie samenzang met Patrick en een slimme zet om het geheel een plechtig tintje te geven als voornoemde meezinger de eerste cd officieel overhandigd aan de leadzanger. De bijpassende woorden zijn wat minder sterk, want de muziek wordt vergeleken met Crowded House en the Beatles, iets waar toekomstige kopers nu niet echt op moeten rekenen. De set zelf is uiteindelijk een redelijke opwarmer die me niet direct bij de kladden pakt, maar uit doet kijken naar het echte werk van het hoofdprogramma.
Slechts een minuut of twintig krijgen we, om onze biezen, c.q. drankjes te pakken en de kleine volksverhuizing in te zetten naar de kleine zaal. Volgens het uiterst effectieve ‘hoe begin ik een rock-concert’ boekje dooft het licht en schalt er dramatische klassieke muziek uit de speakers. Een voorbode van wat gaat komen.
De eerste spot midden-achter gaat aan en Anton laat horen dat hij de stabiele factor in de band is, die de solide drumbasis legt voor het eerste nummer. Daarna volgt een tweede spot rechts en Marco komt in beeld. Eigenwijs, opvallend, fris in zijn spel, maar ook ondersteunend waar nodig. Links de derde spot op Danny, die melodieus, soms raggend, maar altijd geconcentreerd, aparte klanken uit zijn gitaar weet te toveren. Als laatste komt zanger/gitarist/gangmaker Patrick op en kan het feest goed beginnen.
Eerst worden er enkele oude nummers gespeeld, waarna al snel de eerste kennismaking met de nieuwe volgt. Het zijn goed doordachte pop/rock songs met kop en staart, waarvan The Manual (met prachtig gitaar intro), het stevige The Dawnbreakers en het titelnummer van de cd Blind Spot de blikvangers zijn. Het is vooral een feest voor ingewijden, doet me zo vermoeden. Familie, vrienden, vrienden van vrienden en lokale uitzonderlijken die daar wel haast elke avond te vinden moeten zijn.
Dit gevoel wordt nog versterkt door vriend van de band Dirk, die als verstrooide professor alles met een videocamera vastlegt en daarmee met zijn acte de présence tot zelfs midden op het podium een toch wat te familiaire indruk achter laat. Afgezien van het feit dat ik me soms afvraag wat hij in hemelsnaam aan het filmen is (dat bleek de ‘blind spot’ te zijn voor de toekomstige video), werkt het afleidend en vind ik het spotlicht slechts toebehoren aan de band die zo lekker aan het spelen is. De band die met de nieuwe cd overigens beter en meer verdient dan dit intieme onderonsje, simpelweg omdat het een hele goede is! So (plug time) check them out on the website, myspace, hyves en last fm!
Hoewel het spelplezier overduidelijk is en vijftien jaar samen spelen uiterst rijpe vruchten afwerpt, mist zeker naar het einde toe de zanger af en toe de juiste toon en de bassist gelijke noot. Dingen die dan extra op gaan vallen omdat de vonk ditmaal niet geheel over slaat op het publiek, wat twee jaar geleden wel het geval was. Maar goed, nieuwe cd, heel lang niet meer live gespeeld… Het wordt tijd voor een kleine tour door Nederland met een afsluitend optreden in dit zelfde zaaltje, waar ze helemaal ingespeeld alsnog dat dak kunnen lichten.
Gepubliceerd op weblog Ghosts Of My Life, 30 september 2009
Patrick: geen probleem hoor! Leuk dat mijn verslag wordt gewaardeerd én op jullie site staat.
Dirk: No problem, het was voor een hoger doel, dus ik ben benieuwd naar de videoclip.
Ja, ik snap het. Achteraf geneer ik me ook wel een beetje.